Logo  Driftking

Driftking in Ebisu - part 5

Nihonmatsu, 10 nov 2009 – De tweede lesdag
Nu begonnen de cursisten op Driftland: dit is een enorm groot stuk asfalt, waarop met kerbstones een groot parcours is uitgezet. Ook daar gingen ze de oefeningen van gisteren in de praktijk brengen; dus zoveel mogelijk drift, en zo weinig mogelijk powerslide. Natuurlijk helpt dit ook mee om de banden te sparen! Opnieuw werd de uitgang van de bocht krapper gemaakt met pionnen en met water natgespoten. Zodoende werd je dus gedwongen om voor de uitgang van de bocht door middel van de drift de auto alweer vrijwel recht te hebben staan om weer snel naar de volgende bocht te kunnen. Halverwege de dag werd de Nissan Laurel ingeruild voor een S13, Laurel had een lekke koppakking…. Ook de S13 die Paul met Otto deelde had het zwaar; ze deden 3 harde ronden en dan weer 3 rondjes normaal rijden om af te koelen.

’s Middags gingen ze nog naar South Course (die met de muur!!!) om een rondje met Suenaga en Kumakubo mee te gaan in hun D1GP Mitsubishi Evo’s. Auto’s zijn beide met een Hollinger sequentiële bak uitgerust en gaan echt als een raket. Gaaf om ze met dik 120 km per uur op een meter afstand langs de muur te zien glijden!! Kumakubo’s auto ging na een paar runs de handrem van kapot, dus moest Suenaga het alleen afmaken.

Daarna mochten ze weer verder op Driftland, nu gingen Otto en Paul ook wat twinnen, Paul met een van de Toyota Cresta’s, maar dat was er met een standaard intercooler, dus na een ronde of 3 flink trappen begon-ie-vermogen te verliezen (door het opwarmen van de intercooler) en moest Paul hem met flink clutch-kicken aan de gang houden… Zo tegen 4 uur begon het alweer te schemeren, en om 5 uur waren ze klaar (en de auto’s ook wel ongeveer). Team Orange had voor hen een aantal goodies (winterjas, race-handschoenen etc) en een evaluatie. Dat bracht nog wat tranen bij een van de Italianen; die hebben bij de Driftschool die Federico met Team Orange in Italie houdt een aantal niveau’s, en zij had gehoopt hier op Ebisu een niveau hoger te komen. Een van de Italianen is al op het hoogste niveau aangekomen, en die gaat dus volgend jaar met de D1SL meedoen… dat was dus ook degenen die er vooral de eerste lesdag geen pepernoot van bakte (lag natuurlijk aan de auto, de makkelijkste Cresta van het hele stel). Paul heeft het idee dat die levels vooral te maken heeft met de hoeveelheid geld die je in de trainingdays steekt.

Die avond zijn ze met de bus naar Koriyama gegaan en hebben onderweg bij een restaurant gegeten en daarna inchecken in het hotel. Die avond met de Italiaanse deelnemers en met Sleepy naar een typische Karaoke-bar geweest. Daar hebben ze dus gewoon aparte kamers waar je met een man of 15 in kan gaan zitten, dan heeft niet de hele kroeg last van jouw zangkwaliteiten! Eten en drinken bestel je met een intercom, en vooral Sleepy had vaker geoefend, en behaalde een score van 98 (na elke song wordt er een score voor synchronisatie zichtbaar, Paul kwam niet verder dan 64).

Volgende morgen lekker uitgeslapen en met de Shinkansen (Bullet-train, soort TGV) naar Tokyo om daar wat sightseeing te doen, vooral het oude stadsgedeelte en die bekende kruising (waar bij elke keer groen voetgangerslicht 1000 mensen oversteken……) waren erg indrukwekkend. Daarna terug gaan naar Nihonmatsu, zodag Paul de volgende dag aan zijn Missile-car kon gaan werken.

Paul had de auto dinsdag al even snel bekeken, en toen viel hem het ontbreken van een oliekoeler (die heb je toch wel nodig, vooral toen hij zag hoe snel de S13 van Otto warm werd) en de standaard stuur-uitslag op. Het vreemde echter is dat de onderdelen hier moeilijk aan te komen zijn (alle tuningshops zitten rond Tokyo, en Ebisu is echt in het achterland) en duur zijn (omdat ze alleen goede merken zoals Greddy en HKS hebben).

Dus Frank gebeld en die heeft de spullen snel opgesnord in Nederland en aan Femke meegegeven (die vloog dinsdagavond naar Japan). Zodoende kon Paul donderdag aan de slag met de volgende joblist:
- BNsport bodykit verwijderen
- Deepdish stuur en afneembare naaf
- Oliekoeler en slangen etc
- Tierods en spacers
- Verwijderen airco-radiateur
- Uitdeuken carterpan (daar had een nono een krik ondergezet)
- Aansluiten boost-slangetjes

Aangezien Andy van Powervehicles uiterst beperkt gereedschap en uitrusting heeft was het ouderwets klooien op een stuk karton op de grond. Daar ’s morgens om 9 uur mee begonnen tot dat het donker werd (tegen half 5) en toen moest Paul nog een oliefilter regelen en vloeibare pakking (voor de carterpan). Oliefilter zat loeivast en was nergens aan te komen (in Japan verversen ze volgens Andy alleen de olie). Rond de middag kwamen ook de Australiers aan, met 9 man! Ook allemaal een auto bij Andy gekocht (variërend van een Laurel tot een supermooie S14A) en 3 jongens rijden met een hele brakke S13! ’s Avonds naar een grote supermarkt om inkopen te doen (voor de Aussies vooral kriks en wielsleutels en handschoenen en helmen) en Paul heeft een oliefilter en olie.

Volgende morgen weer vroeg aan de slag. De Aussies gingen hun auto’s alvast uittesten op een van de circuitjes (en op de betonnen muur en op elkaar). Vooral de Nissan Laurels zijn ultieme Matsuri-auto’s; gaan lekker en makkelijk en zijn praktisch niet te slopen met die dikke bumpers (beetje vergelijkbaar met een E34 BMW 535i of M5). Paul kon eind van de middag eindelijk zijn auto ook weer starten, even uitlijnen op het oog en de eerste rondjes rijden. Daarna snel banden gewisseld (op Minamie-course staat een bandenapparaat wat iedereen mag gebruiken) en de stickers opgeplakt. Zit alleen nog een bonkend geluid in de achteras. Paul heeft zijn subframerubbers al gecontroleerd, maar kan zo gauw niks ontdekken morgen maar eens beter testen.

Een van de Australische deelnemers moest een nieuw stuurhuis hebben (na een kleine touche met een van zijn collega’s) dus ’s avonds naar Agent-K (een sloperij hier in de buurt). Paul heeft daar ook nog een setje velgen gekocht (voor 2000yen is 15 euro… met de banden er nog op). Morgen gaat het grote feest beginnen en om 6 uur gaat de poort open. De Aussies gaan dan al meteen beginnen, maar Paul slaapt nog wat langer en begint om 8 uur. Ze hebben in totaal 36 uur, dus die 2 uurtjes zal Paul niet missen.

ga terug

Bestel direct!

De Driftking hoodie