Logo  Driftking

Driftking in Ebisu - part 6

Nihonmatsu, 16 nov 2009 – De Drift-Matsuri
Het weekend is achter de rug en het was gewoon TE GEK!!!!

Zaterdagmorgen tegen 8 uur naar Ebisu, de Aussies stonden daar al om 6 uur te trappelen, en die hadden dus al een rijtje pitboxen op Minami (South Course) kunnen reserveren, zodat ze een eigen uitvalsbasis hadden. Zoals verwacht was het regenachtig weer, dus weinig bandenslijtage. Paul begon op East Course, het circuit wat het dichtst bij Andy’s workshop ligt. Zo kon hij nog mooi even de auto testen en zonodig nog een kleinigheidje verhelpen.
Dat was ook wel nodig; de handrem deed weinig en bij overschakelen van 2 naar 3 schoot de pook wel eens achterstevoren (nou ging dat opschakelen niet altijd even zachtzinnig natuurlijk). East course wordt normaal gebruikt voor grip-rijders en racers, dus flinke stukken waar je ook met hoge snelheid overheen kon. Mooiste stuk was na een 2e-versnellingshairpin naar beneden, die dan doorzetten in een 3e versnellingsbocht waar je met dik 140 doorheen ging en die dan weer knijpt naar een 2e versnellingsbocht omhoog. Auto begon ook steeds lekkerder te lopen. Opeens begon de boostmeter te piepen. Oeps, hij ging tot wel 1,5 bar, waar-ie normaal max 0.7 aangaf….. Snel naar de pits, bleek dat er een slangetje naar de turbo-actuator was doorgesmolten. Bij Andy’s werkplaats deze vervangen door silicone-slangetjes en de ligging wat anders gemaakt zodat het minder warm werd.

Na een reparatie aan de versnellingspook (soort borgring was eruit geschoten) naar de Touge-course gereden. Dit is dus gewoon een bergweggetje waar je omhoog en omlaag met veel hairpins gaat. Alles naar boven in z’n twee aan elkaar linken, en naar beneden met veel handrem (die het steeds beter begon te doen, en Paul oefende zijn armspieren flink) en schrapen van de aarden wal aan de zijkanten met de kont van de auto.

Nu schoot de auto steeds uit z’n twee, dus weer terug naar de werkplaats om dit weer te fixen. Toch maar een andere pook erin gezet van een van de Powervehicles schoolauto’s. Op zich wel een leuke afwisseling: tijdje rijden, dan weer sleutelen! Ook maar meteen een hitteschildje bij de turbo gemaakt, want de bedrading daar begon al weg te smelten. Verder deed de auto het steeds beter en begon Paul meer vertrouwen te krijgen in de goede afloop.
Tussen de middag begon het droog te worden, en na een tankbeurt naar West-Course gereden. Hier was vorig weekend de D1SL wedstrijd gehouden, en om 2 uur zou de baan in diezelfde lay-out geopend worden. Je rijdt dan een stukje tegengesteld, en komt dan over de top van een heuvel de bocht in. Hier werden er voor het eerst flink banden opgerookt en Paul kon zich flink uitleven.

Op alle paddocks bij de verschillende circuits was het ook een drukte van belang; veel deelnemers hadden een kompleet tentenkamp opgebouwd en nog steeds werden er Missiles aangevoerd (meest op vrachtwagens,sommige over de weg). Gaaf om te zien dat er zoveel van die auto’s zijn, en vaak zijn er ook best wel ‘bekende’ auto’s bij. Soms vanwege de rijder (een D1 deelnemer zoals Daigo Saito die hier zich komt uitleven) of vanwege eerdere reportages (zoals de auto met de ‘topmount-turbo’ boven het motorblok). Er zijn ook auto’s bij waarvan je niet snapt dat ze nog rijden, zo enorm zitten ze in elkaar, vooral een Nissan Laurel waarbij de kont links en rechts zo op de muur gezeten had dat de achterkant helemaal in een punt zit, net de neus van een speedboot. Op Driftland reed ook een Nissan S14 (die gedeeld werd door 4 Japanners) met het rechterachterlicht onder de achterruit…..

Daarna naar South-Course gereden om de banden te wisselen en eens te kijken bij de Aussies. Die hadden inmiddels al een auto minder (Nissan S14: geen remmen vanwege een kapotte hoofdremcilinder) en een auto die rechtsvoor iets te hard de muur had gekust (Nissan Laurel, hele wielophanging afgebroken en chassis onder de bestuurderstoel opgekreukt….) een andere Laurel had de radiateur kapot na een kleine touche, die werd nu vervangen door een radiateur van een Nissan Silvia (die dus een stuk kleiner is……). De enige die nog schade-vrij reed was de zilveren S14 (en dat was ook de mooiste auto van het stel). Ondertussen was de ‘Powervehicles’groep flink aangevuld met een aantal journalisten (o.a. van Speedhunters) en rijders die in Japan wonen (meest ook Australiers die hier lokaal een baan hebben). Andy en Emily gingen inkopen doen voor de barbecue en na het eten, zo tegen een uur of 8 begon het ook al wat rustiger te worden.

Nu was de baan ook droog geworden, en vond Paul het tijd worden om Minami te gaan verkennen….. Aangemoedigd door de Aussies moest natuurlijk ook de muur geschraapt worden! Dat valt echt niet mee: je komt aan over de bump en daarna gaat het echt steil naar beneden. Je vliegt dus het eerste stuk richting de muur, en dan kom je met een klap neer en glij je naar beneden. Als je op de bump 30 centimeter naast de lijn zit, dan kom je op de muur 2 meter verkeerd uit….. Op advies van Andy deed Paul het met meer snelheid in zijn 3, want in zijn twee kwam-ie net in de toerenbegrenzer en kon-ie niet de hele muur naar beneden driften en de volgende bocht in een keer doorzetten zoals ze bij de D1GP wel doen. Nu ging het een stuk beter, en al snel sneuvelde het rechterachterlicht op de muur! Dit ging een aantal keren goed (wel je stuur stevig vasthouden als je neerkomt, en bij een te heftige impact op de muur zorgen dat je de neus van de auto van de muur afstuurt), maar toen een achterband het begaf kwam toch de rechtervoorkant een keertje tegen de muur met als resultaat ‘afstelling koplamp gewijzigd’. Gelukkig geen vitale delen geraakt en meteen alle respect van de toeschouwers voor de ‘mad Dutchman’.

Tijd voor Paul om naar het hotel te gaan en te gaan slapen. De Aussies bleven op het circuit en sliepen in hun auto. Veel deelnemers gaan de hele nacht door, of slapen in hun auto of in een tentje. Onderweg naar Andy’s workshop toch nog even knallen op East-Course…. Die was nu ook lekker droog en op nieuwe achterbanden ging Paul flink tekeer. In het begin dacht hij dat er steeds auto’s achter hem zaten te seinen met de koplampen, maar dat bleken de vlammen uit zijn eigen uitlaat te zijn! Opeens begon de temperatuurmeter op te lopen. Zou er dan toch iets geraakt zijn aan de voorkant na de tik op de muur van Minami? Snel naar de pits, en onder de kap kijken….. alleen een roodgloeiende turbo en uitlaatspruitstuk, en de temperatuurmeter stond ook alweer netjes in het midden. Blijkbaar was dit toch ff net te zwaar voor de Nissan en de versnellingsbak giert ook alsof-ie elk moment kan ontploffen.

Volgende morgen weer met Andy naar het circuit. Daar begonnen met Andy aan de kromme Laurel van een van de Aussies. Andy had een nieuwe draagarm daarmee zou de auto weer gemaakt kunnen worden. Bij het opkrikken van de auto nog een kleine verrassing: de eigenaar lag erin te slapen!!! Na montage van de draagarm en aanpassing van de uitlijning (met een slijptol) nog even het voorscherm terugbeuken en de Laurel was weer klaar voor de strijd. Kleine check van de auto (beetje olie bijvullen, paar banden wisselen) en daarna meteen flink tekeer gaan op Minami. Het was weer begonnen te regenen, en Paul kon lekker twinnen met de Aussies. Een beetje leunen op elkaar hoort erbij al is een sandwich tussen twee bakbeesten van Laurels niet bevordelijk voor een S13: uitlaat een stuk korter en linker koplamp zit nu ook dicht. Uitlaat weer rechtgetrokken met een sleepkabel en weer in de rubbers gehangen, Laurel begon aan zijn derde radiateur.

Hierna was het tijd om Kita ofwel North-Course te gaan driften. Ook dit circuit is erg bekend van de filmpjes die langs de betonnen muur zijn gemaakt. Omdat de muur hier aan de linkerkant zit was dit voor Paul een mooie gelegenheid om de kont van de auto weer in evenwicht te brengen. Kita is ook een echte hardcore baan; je komt een heuvel op in zijn 3, clutckickt de auto in de drift de linkerbocht door het rechte stuk op, laat de auto de andere kant opzwenken, schraapt met je linkerachterlicht de muur, laat de kont de andere kant opzwenken en glijdt dan op de handrem de linker bocht na het rechte stuk in, dan vol in zijn 3 doorzetten de volgende downhill-sectie in, haarpin terug naar 2, volgende hairpin uitkomen door naar 3 weer naar beneden, op de handrem hairpin naar links, terug naar 2 en dan weer uphill doorschakelen naar 3 weer het rechte stuk op. Volgens Paul het gaafste circuit en respect verdiend van de japanners (die langs de muur staan te kijken en je wenken om de muur te schrapen!) Na hier zowat een volle tank verstookt te hebben was het lunchtijd.

Tijdens de lunch kwam Kumakubo Paul even opzoeken; had Paul’s Missile zien staan bij het restaurant en kwam hem de details van de G1GP vertellen (Gaijin is ‘buitenlander’, dus G1-Grandprix voor de buitenlandse Matsuri-deelnemers). Deze gaat vanmiddag plaatsvinden op het D1SL parcours van WestCourse. Na de lunch tanken bij de pomp tegenover het circuit; die was echter net door zijn ‘premium-fuel’ heen…. Dus dan maar normale benzine en een blikje octaan-booster erbij…..werd niet veel verkocht blijkbaar: bodem van het blikje was helemaal verroest….(ja de binnenkant van de bodem!!!). Dan snel banden wisselen voor de G1GP en naar West-Course. Daar aangekomen inschrijven en een korte briefing: 10 minuten training, 3 runs voor de kwalificatie, top 4 gaat twinnen en prijzen voor de top-6! Ongeveer 30 deelnemers (hoofdzakelijk Aussies) gingen daarna de baan op, lekker droog, dus flink roken. Paul had voor die tijd nog even een klein gaatje in de slang naar zijn boost-actuator gemaakt, en reed nu dus met 0.9 bar turbodruk, en dat verschil merk je!!!

Paul had de keuze: of lekker safe vol in toerenbegrenzer in 2 de heuvel afkomen, of doorschakelen vlak voor de top naar 3 en dan meteen een clutchkick en dan in de 2e sectie terugschakelen naar 2. De eerste run maar safe in 2 gedaan, en de volgende 2 runs in 3e versnelling. Ook hier waren de grote auto’s in het voordeel (Chasers, Laurels enzo zijn toch wel de beste Missile-cars hoor).

Toen de bekendmaking van de kwalificatie-uitslag: Paul eerste plaats!!!! Andere top-4 rijders waren Aussies (met Cresta, Laurel en S13) Meteen naar de startlijn voor de battle: Paul moest tegen de nummer 4 met een witte S13 (die ene die gedeeld werd met 2 andere Aussies).
Geen warm-up, meteen eerste battle. Bij het inzetten van de drift bleek al meteen een groot verschil in snelheid, de Australier zette in 2e versnelling in en Paul kwam er in 3 achteraan zeilen….dat werd een crash, of een spin voor Paul……een spin dus jammer voor Paul! Tweede battle Paul ook maar in 2e versnelling om zo de Australier ook een kans op een mooie battle te geven. Zij aan zij kwamen ze het parcours doorgeschoven en winst voor de Australier. Uiteindelijk won de Australier met de Nissan Laurel de eerste G1GP. Hierna een prijsuitreiking (4e plaats voor Paul) en werden er nog interviews afgenomen voor de Option-DVD die van dit evenement gemaakt wordt!!!!

Inmiddels was het bijna 4 uur geworden, en was de Matsuri ten einde. 34 uur drift-gekte is ook wel genoeg hoor. Nu begon de grote uittocht: alle spullen opruimen, alle auto’s terugbrengen, pits opruimen (hier in Japan blijft er nog geen snoeppapiertje achter en iedereen ruimt zijn eigen troep op!). De Aussies laten hun auto’s vervoeren naar Osaka, daar worden ze ‘ge-front-clipt’ en dan gaan alle front-clips in een 20ft container naar Australie en verkopen ze de onderdelen. De S13 die gedeeld werd met 3 man paste er niet bij, dus die werd op Andy’s terrein in een uur ontdaan van de schokbrekers, diff, camber-arms en tie-rods, stoelen en metertjes. Andy koopt het wrak voor de motor.

Omdat het vandaag ook Andy’s verjaardag is, hadden ze ook nog een feestje in een bar naast het hotel. Genoeg gespreksstof natuurlijk en het was een gezellige boel.

ga terug

Bestel direct!

De Driftking hoodie